http://mightyjoncabron.com

thanks.

bobo talaga ‘yun.

naghain ka ng gera na ako mismo nagdududang kaya mong tapusin, kinalaban mo ako sa duwelo na laro na lang ang dating sa akin at  hinamon mo ako sa larong ilang beses ko ng pinanalunan. isang malaking hakbang ang kakailanganin mo para kalabanin ako sa larangan ng pagsusulat. at ako, kinakailangan ko pang humakbang pabalik para lang harapin ka. madalas na bastos kong hinaharap ang pagkakamali ko at wala akong modo pag alam kong ako ang nasa tama, habaan mo ang pisi mo dahil hindi pa tayo naguumpisa. kumbaga sa boksing papalapit ka pa lang sa ring namumutla ka na at bago ka pa humarap sa akin alam ko na kung saan ka titirahin, ganun akong lumaban, kung saan alam kong mas masasaktan ang kaharap ko dun ako sumusuntok. pag nagbigay ako ng respeto at hindi respeto ang ibinalik sa akin kinukuha ko ‘yun ng pwersahan. hindi ako kumakain ng pagkaing nginuya at iniluwa ko na at hindi ako nagbabalik ng bagay na ninakaw ko na. maraming pagkakataon na ang isang bagay na isinubo mo na kahit hindi magustuhan ng panlasa mo maoobliga ka ng lunukin ‘yun dahil iyon na lang ang natitirang paraan para matakasan ang pangit na lasa nun. ikaw ang biswal na reprisentante ng kung ano man ang ipinapasok mo sa bibig mo. ‘wag kang makipagtalo sa salamin na mas matalino pa sa’yo. inumpisahan mo ang gera na wala akong balak wakasan, titigil lang ako pag tinamad na ako.. pero ang mga salita ko ay parang sa isang ina na habambuhay tatatak sa isip mo at parang salita ng isang ama na habambuhay susugat sa pagkatao mo.

tama ang ginagawa mong kalabanin ako sa pamamagitan ng pananahimik pero maling umasa na sa ginagawa mong ‘yan mapapatahimik mo rin ako. masyadong makati ang utak ko at obligasyon kong kamutin ‘yun sa pamamagitan ng pagsusulat.

tugon:

mahal kong sherwin,
hindi ko na mabilang kung ilang beses kong pinalagpas ang mga sitwasyon na ganito na bigla ka na lang mawawala sa mismong pagkakataon na may problema sa pinamamahalaan mong istasyon. ilang dahilan mo na ba ang pikit mata ko na lang nilunok? nakakaawa daw dahil nagpapala ng yelo, pagbigyan na daw dahil dumadaan sa isang mapait na diborsyo, naaksidente, at mga kung ilan pang dahilan. kung tutusin dapat wala na akong pakialam sa mga personal mong problema dahil una hindi naman kita kaibigan, kliyente mo ako. pinasok mo ‘yang pagkakaperahan na ‘yan dapat matuto kang ihiwalay ang personal mong problema sa bisnes mo. kaya ‘wag mo akong sumbatan dahil mula pa nung una pikit mata ko ng tinanggap ang mga sumpong mo, para kang babae sa totoo lang.
nakalimutan mo na ba ‘yung tatlong manunulat hinikayat ko para magpahost din sa inyo? sa tatlong ‘yun puro nagtapos na dismiyado, pasalamat ka at sa akin nanggaling ‘yung alok tungkol dun kung hindi baka nung una pa lang niraratrat na ng batikos ‘yang kumpanya mo. magaling ka lang sa bayaran pero pag may problema na nawawala ka na na parang bula, papaano wala ka namang alam.
wala kang pinagkaiba sa taong masipag mag anak sa binyagan para lang mamantikaan ang bunganga pero pag pasko na nagtatago ka na sa ilalim ng kama n’yo. magaling ka tumuka pero takot ka sa obligasyon, nakakatakot kang maging tatay kung ganun ka at natatakot ako sa kaligtasan ng anak ko kung makakasalamuha n’ya ang isang bata na may ganyang ama.. alam naman natin kung ano ang kinakahinatnan ng mga batang may mga ama na tumatakas sa obligasyon.
tungkol sa utang na biglaan mo na lang inilabas para pagtakpan ang katangahan mo sa pagresolba ng teknikal na aspeto ng pinamamahalaan mo.
iprint mo itong dalawang ‘to tapos ‘yung papel isaksak mo sa loob ng ilong mo hanggang maabot mo ‘yung utak mo, baka sakaling may makalabit ka sa loob nun na kung ano na magpapabalik sa katinunan mo.

1. http://dl.dropbox.com/u/7844146/SHANNHOST-15053.pdf
2. katibayan na iyan ang kapalit ng perwisyong kagagawan mo rin ayon sa usapan namin ng kaibigan mo.

at etong mga kundisyon mo na ‘to:

seryoso ka ba talagang naisip mo na eto lang talaga ‘yan? papayag akong manduhan mo ako para lang sa isang pangalan? bakit hindi na lang ikaw ang sumunod sa kundisyon kong ito:

hindi ko na kukuhanin ‘yung domain ko pero hindi kita titigilan sa pagpapadala ng mga kung anu anong mensahe sa email, twitter, facebook, mga forums, sulat sa pader ng mga pampublikong palikuran at sasakyan, pagpapaanod ng papel sa loob ng bote sa dagat, at kung saan saan pang maisipan ko.

hindi ko alam kung saang aspeto ako unang maaawa sa’yo, kung ‘yung parang namamalimos ka ba sa halagang 38 dolyar o ‘yung naglalambitin ka sa ganun kaliit na halaga para lang maitago ang katangahan mong gampanan ang tungkulin mo sa kliyente mo.

o ‘yung kagaguhan mong isipin na mapapasunod mo ako sa gusto mo.

tsk!
Jon Cabron

at hindi pangalan kundi utak ang ginagamit ko sa tuwing nagsusulat.

ano na daw ba ang nangyari sa joncabron.com?
sa loob daw ng mahigit kumulang limang taon siguro inabutan na rin ng katamaran ang nagsusulat, siguro daw pati pagpapaalam ng maayos kinatamaran na rin kaya bigla na lang nawala.

sinabi ko na dati, hindi ako kahit kailan tatamarin magsulat. habang buhay mangangati ang utak ko at walang gamot dun kundi pagkamot.  isang mainit at maligayang pagbabalik sa akin dito sa luma kong bahay, kung saan nagsimula ang lahat.

hinahangad ko na kung gaano ako nasasabik magsimula ulit dito, ganun din ang sabik na nararamdaman ng dating host ng blog ko. seryosong bumilib ako nung binlocked mo ako sa facebook account mo para hindi na ako makapag padala ng mensahe sa’yo, napakahenyo kung papaano mo naisip ‘yun. naiimagine ko ang matalas na ngisi na kumawala sa gilid ng mga labi mo habang ginagawa mo ‘yun.

nung sinabi ko na hindi kita titigilan, hindi ako nagbibiro nun.
abangan ang susunod na kabanata.

Jon Cabron