marilyn,
today is sonday now. kuya and ate will go MOA and dexter, ate said me to go to supermarket later to buy them a ulam. i sawed muslim selling pirate CDs and i saw and i buyed a flo -rida low songs and many more in these. please come and bring with you nilda and marife.
tayo ng mag lo lo low low low,
xxx bonita xxx
ps
i can operate kuyas webcam all ready,
where sexy out feets.
hindi ko ipinoste ‘to para magyabang, para lang ‘to sa ibang baka nagiisip na wala akong mai entry sa blog ko, kaya bumili ako ng atsuete o ketsup, nilagyan ko ng tubig at ibinuhos ko sa polo ko.
at isa pa, kung magyayabang ako ang ipapanguwento ko siguro ‘yung kung pa’nong pinuksa ko ang anim na lasing sa pamamagitan lang ng suntok ng mala bakal kong kanang kamao, habang may hawak akong chichirya sa kaliwa kong kamay. ng nakahubad ako. at hindi ang kung papa’nong binasag ng kung sinong hindi sikat ang ilong ko.
tinitimbang ko ang mga pangyayari, nabubuwisit ako na bakit kung kelan na may trabaho ako, kung kelan inaayos ko ang buhay ko at ang pamilya ko, tsaka pa naglalabasan ‘tong mga gagong ‘to. bakit hindi dati nung iniwan ako ng asawa ko at kinakailangan ko pang lumabas ng kalsada para maghanap ng away, at wala namang pumapatol sakin. minsan sumasagi din sa isip ko na magresign na lang sa trabaho at makipag siraan na lang ng buhay sa mga gagong ‘to, pero may asawa at anak ako, hindi ako pwedeng mawalan ng trabaho. kung pwede lang sana na mag padala ako ng sulat sa mga kaaway ko tapos sasabihin ko sa kanila na kung pwedeng sa dayoff ko lang kami magaaway.. sa ordinaryong araw na magkikita kami, di kami magpapansinan. pero naisip ko din na pag dayoff ko kalimitan nagmo mall kami, tapos pag medyo sinwerte sexy times pa sa gabi. wala na talagang slot para sa pakikipag digmaan.
isang dahilan pa kung bakit tinawag na mala gubat ang kalye, dahil minsan ikaw ang mamang may hawak na baril na naghahabol ng usa at bukas makalawa, ikaw naman ang usang tumatakbo at nakikipag habulan sa buhay mo.
akala ko tapos na ang lahat. akala ko nagbago na ‘yung buhay ko at ang pakikitungo sa akin ng lahat ng tao. akala ko nalagpasan ko na yung dating buhay ko, at inakala ko na malayu layo na ‘yung nararating ko. pero hindi pala, may mga naiwan pa pala akong gusot na hindi ko pa naaayos at parang magnanakaw lang na naghihintay ng pagkakataon para kumilos. isa na namang mapait na aral ng buhay, mahirap mag ipon ng kaaway dahil ang away, walang expiration date.
nagsimula ang araw ko nung martes na parang walang kakaiba, gumising, kumain, naligo, naghanda para pumasok sa trabaho. sakay ng unahan ng jip pabyaheng alabang, nakasalpak sa magkabilang tenga yung earfone. walang kinse minuto pagkalayo ng jip sa lugar namin.. tumigil sa isang lugar para mag abang ng pasahero, biglang may sumuntok sa akin. sa mukha. lagapak ang mukha ko at sumabog ang dugo sa ilong ko,
hindi tumutulo ang dugo, literal na umaagos. ang mali n’ya lang nakipag titigan pa s’ya sa’kin bago s’ya nanakbo, nakilala ko pa tuloy s’ya. hinabol s’ya nung nakasakay sa likod ng jip na sinasakyan ko, pulis yata. hindi na inabutan. at ngayon ko lang naisip ang isang kaibahan ng ngayon, kung dati nangyari ‘to malamang diretso na ‘ko sa mga barkada ko para magplano ng resbak, pero iba ang ginawa ko. bumaba ako sa jip, tinawagan ang boss ko para magpasabing ‘di ako makakapasok, at tumawag ako sa bahay namin para sabihan sila sa nangyari sa akin. naghintay ng sasakyan ng rescue, ng ambulansya at sumakay sa rescue para hanapin ‘yung bahay nung sumuntok sa akin.
4th year high school ako nun, s’ya ang dahilan kung bakit ako nakick out. nalaman n’yang may waiver ako sa office na isang beses pa akong mapaaway, kick out na ‘ko. pinrovoked n’ya ko, pinatulan ko. at least nung sinuntok ko s’ya nung mga panahon na ‘yun.. binigyan ko s’ya ng pagkakataon na lumaban. pero hindi s’ya lumaban.
twelve years na ang nakakalipas pagkatapos n’un. at eto ngayon.. bente otso na ako, may asawa at walong taon na anak at binubuhay n’ya ulit yung away na ‘yun. tinantya ko ang sarili ko kung kaya ko pa ba. magkahalo ang nararamdaman ko. ayokong pumayag ng matapos ng ganito na lang pero parang napapagod na ako sa habulan at taguan, parang hindi na yata bagay sa akin.
idinadaan ko muna sa tama ang lahat, pag walang nangyari.. tsaka na siguro ako kikilos ng makalumang paraan.
nagpa xray ako at salamat naman na walang baling buto, pero matindi ‘yung pagdurugo talaga at sinabihan ako ng duktor na bawal munang suminga, mangulangot at iwasang mapa hatsing ng malakas, dahil ‘yung mga natuyong dugo daw pag natanggal baka maging sanhi ulit ng pagdurugo.
at isa ‘yun sa kinakapag init ng ulo ko sa taong yun dahil naisip ko na malaking pagtapak sa moral ng isang indibidwal ang pigilan s’yang gawin ang isang napakasarap na libangan at masarap na pampalipas oras
.. ang mangulangot.
… istorya mamaya.
nagtatanong lang, at hayaan n’yo akong ikuwento ang pangyayari mula sa pinakamalapit sa umpisa.
umuwi ako galing ng walong oras na pagtatrabaho at dalawang oras na balikan sa byahe, alas onse pasado ng gabi, dinatnan kong nakapatay ang ilaw ng bahay, panggabi si mrs. cabron at nasa bahay ng nanay ko ang anak ko. binuksan ko ang ilaw sa sala at sa labas habang naghuhubad ng sapatos at medyas, binuhay ko ang tv habang nagtatanggal ng pantalon at ng polo, at nagsasalin ako ng malamig na tubig sa baso habang nagsusuot ng short. napangiti ako ng nakita ko sa ibabaw ng ref ang balutan ng mcdo, naisip ko na sinurpresa ako ng mag ina ko, nagpadeliver sila kanina at malamang kung hindi spageting may manok, chicken sandwich ang hapunan ko, diretso muna ako sa banyo para maghilamos at magsepilyo ng biglang kumalam ang sikmura ko, may pang sampung ulit na siguro ‘to ngayong maghapon na parang aswang na umuungol, tinignan ko ang tiyan ko at nakangising hinamon ang sikmura ko “bring it on, biatch!”
dahil sigurado ako.. ilang minuto lang magpipiyesta na ang mga bulate ko sa mcdo.
mayabang kong kinuha ang plastic sa ref at pumwesto sa harap ng tv, para lang magulat sa abnormal na gaan ng bitbit ko, at kahit inaasahan ko na, dahan dahan ko pa ring binuksan ang plastic ng mcdo para makumpirmang tissue at ilang pirasong ketchup lang ang laman ng supot na ‘yun!
buwisit na buwisit kong itinapon sa lamesa ang taenang plastik at pumunta sa kalderong natatakpan para tignan kung anong mahiwagang hapunan ang nakahain sa isang haligi ng tahanan na halos dose oras ng hindi nalalamanan ang tiyan maliban sa laway na pinatamis ng bubblegum,
at dun.. nakita ko sa loob ng kaldero, sa ibaba ng kanin ang isang malungkot na platitong naglalaman ng tatlong hotdog at isang pritong itlog.
ordinaryong araw, bandang pasado ala una habang sakay ng bus pabyaheng vito cruz. pinagpapawisan sa matinding init ng panahon, pasan ng balikat ang girly bag, at may nakasalpak na earfone sa kanang tenga. habang nakikinig sa magandang boses ni marie digby, pumapasyal sa isip ko ang mga larawan sa internet na pinagmamasdan ko kanina, scandal picture ni ira eigenmann, tsk sayang na bata..
hanggang sa hindi ko namalayan na inboluntaryong nagrereact ang isang parte ng pagkatao ko sa isipin na ‘yun, at kung may isang bagay na gusto mong maiwasan habang sakay ka ng bus bukod sa maholdap ka, iyon ay ang tigasan ka habang naka suot ka ng slacks na pamasok. parusang malupet!
nilibang ko ang sarili ko at ibinaling ang atensyon sa labas ng bintana ng bus na hindi pa rin umaandar.
at parang nananadya na napansin ko na lang na babaeng naka pekp*k shorts pala ang tinutumbok ng mga mata ko, kasama nya ang boyfriend nya. parang napanalunan lang yung babae sa scrath a match. jackpot si lalaki.
napangiti ako ng ngiting aso ng sumakay sila sa mismong bus na sinasakyan ko at umupo sa kanang katapat ng inuupuan ko. hindi ko muna kunyari pinansin at nagkunyari akong nakatingin pa rin sa labas ng bus na unti unti ng umaandar.
at nung nasa parteng sucat na ang bus, pasimple akong tumingin, ayos! abalang abala si babae sa pagkukuwento kay lalaki. naisip kong kuhanan s’ya ng celfone ko. nasa labas na ang celfone ko, nakaamba na at inaangguluhan ko na lang si babae. pero masyadong matagtag ang bus. ibinulsa ko na ulit ang celfone nung dumating sa harap ko ang kunduktor para maningil.
nakatitig pa rin ako sa maputing legs ni babae, at hindi ko namalayan na masyado akong nalibang.. iniangat ko ang ulo ko para lang salubingin ng mata ni lalaking kanina pa yata nakatitig sa akin at huling huli ako na kagagaling lang sa hita ng babae n’ya. napalunok ako sabay biglang bawi ng mga mata ko.
tingin sa labas at nakita ko sa gilid ng mata ko na nagpalit sila ng upuan ni babae, parang nahiya pa ‘ko sa sarili ko.. ang manyak ng dating ko, taena! pasimple ulit akong tumingin sa kanan ko sa direksyon nila para muling magulat sa mga matang nakatingin sa akin, hindi na pala ako nilulubayan ng tingin ni lalake, at kung nakakamatay ang tingin na matalim, malamang kanina pa ‘ko natumba sa kinauupuan ko.
nagpalipas ako ng ilang minuto at pasimple ulit na tumingin sa direksyon nila, at hindi na ‘ko nagulat nung nakita kong nakatingin pa rin s’ya sa’kin.. naisip ko taenang ‘to a parang namamakyaw lang ng away sa palengke kung makatingin.
at siguro nangangalay na ‘yung leeg n’ya sa pagbali para matitigan n’ya ko. itinaas n’ya pa ‘yung mga kamay n’ya sa sandalan ng bus sa harap n’ya para ipatong dun ‘yung ulo n’ya. at hindi nakaligas sa pansin ko ‘yung tattoo n’yang nakaikot sa braso na babahagyang kumokontra sa maitim n’yang balat.
tinanong ko s’ya kung may problema ba? .. hindi s’ya kumibo. sinabihan ko s’ya na kung ayaw n’yang mamulot ng eyeballs sa sahig habang umaandar ang bus, tigilan n’ya ko ng kakatitig n’ya. pero ‘di n’ya pa rin ako pinansin.. umusog ako ng konti palapit sa kanya tapos sinampal ko ‘yung mukha n’ya tapos binigyan ko s’ya ng isang hamon na kung sino ang mananalo sa ‘min sa suntukan, sa kanya mapupunta yung babaeng naka pekp*k shorts, hindi pa rin s’ya kumibo … dahil lahat ‘yang mga yan nasa isip ko lang, ilang minuto pagkatapos kong tumayo at parang tutang iiling iling na lumipat ng upuan.
.. matapos kong bumalik sa harap ng “opisina pc” galing sa pagkain”
JOVI: ano ulam?
JON CABRON: giniling na second hand meat
JOVI: 
JOVI: i was reading XXXX blog. hirap din pala pinag daanan nun noh?
JON CABRON: hmm eka tignan ko, single mom sya di ba?
JOVI: oo. ngek, kakalkalin mo pa old posts
JOVI: mahihirapan ka
JOVI:
JON CABRON: ngeks kala ko recent, .. oh kwento’
JOVI: yeah. iniwan nung dad yung baby nya. buti na lang ok sya
JON CABRON: hmm ano ang kwento?
JOVI: ang alam ko lang irresponsible daw ung guy and he left them
JON CABRON: hmmmkei, typical
JOVI: yeah pero kahit naman siguro pinakagago na guy di naman iiwanan ung anak. i mean pwede mo iwan ung nanay pero ung anak?
JON CABRON: hmmm malay
JOVI: anyways un lang
JOVI: di ko kasi alam kwento dati e
JON CABRON: hehe, kala ko naman may kakaiba sa istorya nya
JOVI: wala pero kahit na typical ung ganun naweweirdan pa rin ako
JOVI: so maybe ako ang weird
JOVI:
JON CABRON: mas gusto ko yung halimbawa, buntis yung babae tapos namatay yung asawa nyang iresponsable, halimbawa nasagasaan ng bus, tapos nakita sa bag nung lalaki yung pansit na ipapasalubong nya sana sa mag iina nya, mga ganun
JOVI:
JOVI: lam mo lagi pansit pasalubong ano? kahit dun sa mga oration and monologues nung mga batang uuwi sa maysakit na ina pero patay ng dadatnan, pansit din ang pasalubong
JON CABRON: alam kse ng lahat ang pansit e
JON CABRON: hindi tulad halimbawa magkukuwento ka… “at umuwi syang bitbit ang okoy okoy” .. WTF?
JOVI:
JON CABRON: at isa pa pancit ang isang pasalubong na alam mo agad na sabay sabay kakain ang mag anak pag iyon ang inihain
JOVI: onga
JOVI: parang iconic na ang pansit
JOVI: tsaka parang pag may konting pera may pansit
JON CABRON: konting pera na nadagdagan at lumagpas sa pambili ng balot
JON CABRON: kaya hindi ordinaryong pasalubong, espesyal
JOVI: onga
JOVI: noon ko pa iniisip yan e
JON CABRON: jovs… para tayong eng eng
JON CABRON:
JOVI: hindi. intellectuals tayo
JON CABRON: bwhaahahah
JOVI: we ponder life and all its intricacies
JON CABRON: yeah.. nose bleed, pero basta gusto ko lang mag YEAH!
.. yan ang magiging takbo ng usapan pag nagtagpo online ang isang babaeng in distress daw at isang trabahador na pinarurusahan ng mabagal na oras sa opisina ng mag isa.
at sinong nagsabing walang kwenta ang usapang ganun?
‘gandang araw, ako ‘yung lalaki sa IT department na dalawang beses ng nagpupunta d’yan sa inyo, una para palitan yung keyboard n’yong nasira ang saksakan dahil sumabit sa paa mo yung kable, at kanina para ayusin ang pagkakasaksak ng mouse ng pc mo na ayaw gumalaw. oo, ako yung maputi at mataba. ako rin yung lagi mong niloloko dahil sinabi mo na ang boses ko ay boses nananakot na kontrabida sa pelikula, kaya sa tuwing magsasalita ako, nagtatawanan kayong lahat. pero walang kinalaman d’yan ang mensahe ng sulat kong ito. gusto ko lang sanang sabihin sayo na kung pupwede lang iwasan mo namang makipag titigan sakin ng halos dalawampung segundo ng mata sa mata dahil may asawa na akong tao at nagpupumilit akong magpakatatag na labanan ang tukso pero tanggap kong tao lang ako at maaaring makipaglaro, bumigay, at magkasala.
hindi nakaligtas sa mata ko ang ginagawa mo kanina habang inaayos ko ang pc mo, pinaglalaruan mo ang isang tali na parang sintas ng sapatos at itinatali tali mo sa kaliwang kamay mo at natutuwa kang pagmasdan ang mga bakat ng tali na naiiwan pagkakalas mo ng tali… BDSM ang tawag d’yan nene, at maaring hindi mo pa alam sa ngayon ang mga bagay na ‘yan, pupwedeng sa iyo ay simpleng trip lang ‘yang ginagawa mo, pero pagdating ng panahon.. ipapaliwanag ko sa’yo ang paggamit ng lubid, ng kadena at ng posas. ipapaliwanag ko sa iyo ang lahat.
nahihirapan ako sa pakiramdam na sa tuwing manggagaling ako dyan sa department n’yo at hahanapin ka ng mata ko at makikita kong iba ang nakaupo sa upuan mo, parang nakukulangan ako. ayoko rin ng pakiramdam na tulad kanina na para akong highschool na hindi napigilan ang pag ngiti at napasuntok pa sa hangin matapos kong isara ang pinto n’yo ilang minuto bago ako bumitaw sa titigan natin.
ayoko ‘tong nararamdaman ko, ilang taon ka lang ba? bente o bente tres, at ako bente otso na. may asawa at isang anak pa. paano mo ko ipapakilala sa inyo? at saan kita ititira pag nagtanan tayo? ayokong maging masyadong advance sa pagiisip pero gusto kong maging handa, dahil hindi ko alam kung hanggang kailan ako makakatiis na hindi ka kausapin, sabayan sa cafeteria, kunin ang pangalan mo.. at sa maniwala ka man o sa hindi sa mga oras na yun na nakikipag kuwentuhan ka sakin.. unti unti ko ng nahuhuli ang loob mo, at hindi ako magtataka kung sayo na mismo manggagaling na tatanungin mo ang schedule ko, at magpaparamdam ka ng panghihinayang kunyari, dahil hindi pala magkasabay ang off natin, at sino ako para hindi ibigay sa iyo ang salitang inaasahan mo “pero… pwede naman akong mag leave” .
at ayoko ng isipin ang mga pwede pang mangyari, pagkatapos ng usapan natin na yun. at ilang panahon lang ang lilipas matapos ang lahat ng iyon.. magiging mapaghanap ka dahil hindi ka makukuntento sa oras na naibibigay ko sa’yo, hanggang pati ang pamilya ko ay pagselosan mo na.. at dun ms. telephone operator magtatapos ang maliligayang araw ng pakikipag laro mo sa akin ng bawal na pag ibig. pipilitin mo ko, magmamakaawa ka.. pero tapos na tayo at baka pagdating ng mga oras na ‘yun, may iba na akong katitigan at tinetyempuhan na makasabay sa cafeteria at makakwentuhan.
‘wag kang makipag titigan sa’kin kung hindi ka naman handang ibigay ang kabataan mo sa akin. ‘yun ang batas.
nagmamahal,
Jon Cabron
kung meron mang matatawag na sayang na selebrasyon sa mundo, walang iba kundi ang mothers day. seryoso, ano ang dapat icelebrate sa pagiging ina? kayo ba ang nagpagod para magkaron ng anak, samantalang ang ginawa nyo lang naman nung mga oras na yun e humiga at tumitig sa kisame habang nagiisip ng mga mabibili sa sale ng mall kinabukasan. kesa icelebrate pa yang araw na yan bakit hindi nalang gawing dalawang beses magcelebrate ng fathers day, tutal naman sa amin naman talaga nanggaling yang mga batang yan, ipinasa lang namin sa inyo at pinaalagaan ng siyam na buwan, kami naman ang nanakit ang bewang at braso kakagawa nyang mga batang yan. bakit hindi gawing dalawang magkasunod na araw ang fathers day at mag inuman ng todo sa unang araw at magpahinga at magpawala ng hangover kinabukasan, bakit hindi sa mga oras na yun e nasa kusina lang ang mga kababaihan at nagpeprepara ng mga pulutan at maiinom naming mga amang nagsusumikap para sa mga anak namin, at bakit hindi na papasok lang sila sa mga kwarto nila pag parating na ang mga naggagandahang mga babaeng inarkila namin na nasa loob ng cake, .. bakit hindi sila mga magsipasukan sa mga kwarto nila pag dating ng oras na yun at libangin nila ang mga sarili nila sa pagko cross stitch, at ipapatawag nalang sila pag maghuhugas na ng pinggan. kalokohan yang mothers day na yan, kaya hindi idineklarang holiday yan e!
.. at, magkaaway kami ng nanay ko ngayon, iskwater at preso lang ba ang may karapatang magpa tattoo?
at nabubuwisit akong paandar pa ang asawa ko para lalo akong dikdikin ng nanay ko.
womans!
kakatuntong ko lang sa opisina, saktong kakagaling ko lang sa cafeteria para magtimpla ng kape. may tumawag na tao sa taas, kailangan kong pumunta sa kwarto ng guest para mag assist sa wifi at pinaalalahanan ako na mag ingat at magtimpi dahil nuknukan ng kasarkastikuhan daw yung guest na amerkanong yun.
umakyat ako at bago ko pindutin ang door bell sa kwarto nya, huminga muna ako ng tatlong malalalim at ikinundisyon ang sarili ko sa mga maririnig ko.
galit nga sya, dahil hindi sya makakonek at hindi raw sya nagpunta dito sa pinas para mamamasyal, andito sya para magtrabaho. cool lang ako, pinapaliwanag ko sa kanya na kaya ako andun sa harap nya para ayusin yung problema at kung sakaling hindi ko maaayos dahil hindi na abot ng utak ko, meron syang dalawang option, bumaba sa business center at dun gawin ang trabaho nya or pareho kaming maghintay na maayos ang internet sa amin. shit happens at wala akong magagawa, wala na akong kontrol dun.
hindi sya tumigil ng kakasalita at nakakarindi na habang nagtotrouble shoot ka e may dakdak ng dakdak sa tabi mo, at ang matindi.. dakdak ng dakdak ng english! ang sakit sa tenga.
naka ilang baba din ako sa opisina para magcheck at akyat ulit sa kanya para mag ayos. at sa bawas bukas nya ng pinto pasarkastiko nya kong binabati ng “good morning” na parang gusto nyang dugtungan ng “good morning, jon.. tutal hindi ako makapag trabaho, saluhin mo ang galit ko! sucks to be you, brown man!”
inabot ako ng halos 40 minutes kasama ang ilang pari’t parito bago ko naayos ang connection nya, iyon na yata ang pinakamatagal na kwarenta minuto sa buhay ko. at pakiramdam ko paglabas ko ng kwarto nya.. para akong ginahasa ng amerkanong yun. sa likod.
napangiti na lang ako na sweldo nga pala kahapon, at pwede akong gumimik mamaya dahil pang alas dos na ‘ko bukas. hmmmm parang masarap magpunta sa bar na puro amerikano ang waiters. kayo naman ang mabulol kaka sir yes sir sakin mga ‘ndot!
Halika sa Twitter
